martes 22 de noviembre de 2011

Cadaleito de caricias perdidas (ataúd de caricias perdidas)



Suena Niebla de Supersubmarina - Escuchar

Hace muchísimos años que no hacía algo parecido, pero las circunstancias han querido que vuelva a suceder. Es hora de volver, aunque sea en contadas ocasiones, a escribir en un idioma muy cercano, mi segunda lengua materna, el gallego.

Ourense
21-11-2011

Descubríronse os segredos
que gardabamos entre os dedos,
aqueles enredados entre as sílabas
das verbas que nos falan
de latidos do corazón.
Sempre o teu corpo,
cadaleito dos meus sentidos,
esquecemento das horas
que non pasamos xuntos.
Cama presa do tempo,
intervalo entre aqueles bicos
que poboaron os nosos beizos.
Entre os segundos devanceiros
deste preludio de felicidade,
baixo o amparo destas sabas
que nos gardaron do frío.
Sempre un corpo tremendo
polos momentos perdidos,
eses que se escaparon
do cárcere das lembranzas,
que xuraron voto de silencio.
Sempre as inquedanzas,
fillas dunha loucura
desatada pola paixón.
Sempre os teus dedos,
inquedos polos centímetros
das miñas costas espidas.
Sempre o teu corpo,
cadaleito de caricias perdidas
que debuxan os confíns dun sorriso,
que nos falan, baixo,
de apertas de despedida,
de luxuria contida,
que retumba, perfecta tormenta,
entre as paredes deste corazón.

No te fíes de los grillos: La voz de los grillos - Fabio Dacosta Gutiérrez

***
(Traducción)

Ourense
21-11-2011

Siempre tu cuerpo,
ataúd de mis sentidos,
amnesia de las horas
que no pasamos juntos.
Cama presa del tiempo,
intervalo entre aquellos besos
que poblaron nuestros labios.
Entre los segundos antepasados
de este preludio de felicidad,
bajo el amparo de estas sábanas
que nos protegieron del frío.
Siempre un cuerpo temblando
por los momentos perdidos,
esos que se escaparon
de la cárcel de los recuerdos,
que juraron voto de silencio.
Siempre las inquietudes,
hijas de una locura
desatada por la pasión.
Siempre tus dedos,
inquietos por los centímetros
de mi espalda desnuda.
Siempre tu cuerpo,
ataúd de caricias perdidas
que dibujan el confín de una sonrisa,
que nos hablan, bajo,
de abrazos de despedida,
de lujuria contenida,
que retumba, perfecta tormenta,
entre las paredes de este corazón.

No te fíes de los grillos: La voz de los grillos - Fabio Dacosta Gutiérrez

4 grullas amigas me acompañan:

  1. Fermoso poema q a min me emociona por propias circunstancias q me recorda, imaxino q pasarías a miña mesma experiencia máis estes versos para min, expresan moito do q levo dentro e pode q iso os fagan máis fermosos para a miña mente.

    A pasión non é algo q se poda lograr con tódalas persoas e perder a alguén con quen a sintes ou sentías, ou noutras palabrass perder a pasión por quen xa facía sentir, e algo triste e duro.

    unha aperta

    ResponderSuprimir
  2. es sencillamente precioso! (por certo, lin o outro día a entrada "las mujeres que no eran personas", quería comentar pero creo que non hai nada que agregar que tu non dixeras...pero só que saibas que te leo, como sempre e que me sigue gustando todo o que escribes ::)) ) ;)
    un abrazo!

    ResponderSuprimir
  3. Me encanta! Tanto en gallego como su traducción! =D

    Espero más poemas por aqui! ^^

    Un abrazo, pirata!

    ResponderSuprimir
  4. Bellísimo....
    Felicidades por tu blog.

    Un saludo desde mis Amanteceres.

    ResponderSuprimir

Deja una grulla amiga en este blog